Kartoteka Słownika języka polskiego XVII i 1. połowy XVIII wieku

Prace nad SXVII rozpoczęły się w 1954 r. Wtedy właśnie utworzono w ówczesnym Zakładzie Językoznawstwa PAN Pracownię Historii Języka Polskiego XVII i XVIII wieku, której głównym zadaniem było badanie leksyki późnej doby średniopolskiej i opracowanie słownika zawierającego jej opis. W 1973 Zakład wszedł w skład nowo utworzonego Instytutu Języka Polskiego PAN. Przez lata zespół prowadził ekscerpcję i wypracowywał koncepcję dzieła. Kanon źródeł miał być możliwie reprezentatywny i zawierać nie tylko utwory literackie (w XVII i XVIII w. głównie wierszowane), ale także akta urzędowe, inwentarze, podręczniki specjalistyczne, słowniki, rozmówki, dokumenty osobiste, listy i inne. Ze względu na ograniczenia kadrowe i finansowe w końcu lat 80. XX w. podjęto trudną decyzję o zmniejszeniu kanonu z zaplanowanych 422 dzieł do 228, które wówczas były już w znacznym stopniu wyekscerpowane. W latach 90. na krótko wznowiono pozyskiwanie materiału z kolejnych źródeł. Ostatecznie metodą ekscerpcji pełnej i wybiórczej uzyskano materiał z 275 tekstów. W rezultacie powstała kartoteka licząca ok. 2,8 mln fiszek, na których zanotowano konteksty użycia dla ok. 80 tys. haseł (KXVII)